Jaarlijks archief: 2010

Did Not Finish

Geplaatst op door
1

Na verschillende wedstrijden op andermans boot is het zaterdag eindelijk zover: We varen onze eerste wedstrijd op eigen kiel, op het Haringvliet. En zoals je uit de titel van dit bericht al kunt afleiden, niet met al te groot succes.

Duo-handed

De wedstrijd is ons op het lijf geschreven: een “duo-handed”, waarbij de bemanning van iedere boot bestaat uit twee man/vrouw. Veel van de oorspronkelijk ingechreven boten kunnen er helaas niet bij zijn, waaronder ons zusterbootje de Petite Folie. (Hopelijk volgende keer weer. In elk geval wensen wij ze sterkte met de omstandigheden die ‘t hen deze keer belemmerden!)

In deze Google Spreadsheet worden de verschillende klassen getoond, met de deelnemers en hun score:

Voldoende wind

Het waait, bij de start al, ruim voldoende. Met onze genua is de boot aan de wind dan nog net onder controle te houden. En de baan bestaat voor het grootste deel uit ruime rakken. Dus dat grote zware zeil hebben we wel nodig om bij te blijven, denken we. Zeker met de afnemende 5-6 Beaufort die voorspeld is.

De wind neemt niet af, maar toe. En in de loop van de tocht nog flink ook. En eenmaal aangekomen bij Het Vuile Gat, waar we een klein stuk iets meer aan de wind moeten varen, vlaagt het over de 25 knopen. En dat blijkt echt teveel voor de oude genua.

Het Loeder, RIP

De oude genua lourde droeg de bijnaam Het Loeder omdat het, zeker in doorweekte staat, nogal onhandelbaar was. Voor het grote feest van onze rolreef-installatie, leidde Het Loeder regelmatig tot semi-wanhopige situaties op het voordek. De doek is dik, zwaar, bol uitgezeild en gehavend van eerdere reparaties. Niet bepaald een sierstuk op het bootje, maar wel het enige zeil waarop we aan de wind écht lekker door de golven sturen en bij “normale” ruime wind de vaart er (flink) inhouden.

Ietsje hoger aan de – te harde – wind op het Haringvliet is het echter snel bekeken met Het Loeder. Na een paar minuten klapperen blijkt er een flinke scheur te zijn ontstaan: op tweederde boven het dek is het zeil van achter naar voren gedeeld.

Even twijfelen we: Wisselen we het voorzeil voor de High Aspect? Of zetten we nu, voor de veiligheid, even de motor bij? We kiezen voor het laatste, waarmee we deze wedstrijd opgeven. Volgende keer proberen we het gewoon opnieuw!

Frankrijk, België, Hellevoetsluis, Utrecht

Geplaatst op door
Reageer

Natuurlijk moet ik het verhaal van deze tocht wel even afmaken. En gezien mijn huidige, geblesseerde conditie kan dat best even vanaf de bank.

Via Dieppe en Boulogne

Vanuit Fecamp vertrekken een stuk of tien boten bijna tegelijk naar bijna allemaal dezelfde bestemming: Dieppe. Het is erg licht weer en op de drifter (een hele grote, bolle genoa) komen we net aan de wind niet erg lekker vooruit. Wanneer we als een van de laatste boten lichtelijk gefrustreerd op onze bestemming aankomen blijken we bovendien een bijzondere dolfijnenshow gemist te hebben: Vlak vóór het havenhoofd schijnt een handvol van deze prachtige dieren een drietal boten op spectaculaire wijze te hebben vermaakt. Helaas, maar toch bedankt voor de vis.

Van Dieppe zeilen we de dag erop door naar Boulogne. Opnieuw met meerdere boten en opnieuw met weinig wind. Dit keer lopen we echter een stuk beter, met de spi als halfwinder. En aangekomen in de haven wordt het erg gezellig als bij de spontane boordborrel steeds meer zeilers uit Hellevoetsluis (uiteraard Bianca en Tjeerd van de Seven, maar ook Judith & Marcel van de Libelle, en later Janet & Tjitte van de Cinta Baru) in onze kuip plaatsnemen. Met acht man hangt het kontje bijna in het water, zo gezellig is het.

Naar Oostende (geen Calais gezien!)

De volgende dag is stevige wind beloofd. Maar het regent bovendien ongelofelijk hard. Terwijl we met gemiddeld(!) 9.5 knopen over de grond voorbij Calais stuiven, is die stad een paar mijl uit de kust nauwelijks te zien. Wel merken we dat we er dichtbij zijn als vlakbij ineens twee grote invarende ferries uit de grijze brei opdoemen. Vlak erna komt er nog eentje naar buiten. Houden we voldoende afstand, ondanks onze enorem snelheid? Snel blijkt natuurlijk dat zij nog veel harder gaan en rustig voorlangs voorbij schuiven.

De wind neemt voorbij Duinkerken wat af. Maar de lange tocht gaat nog steeds zó snel dat we in Oostende aangekomen, een prachtplekje kunnen vinden: We liggen als vierde langszij.

Oostende, Hellevoetsl(h)uis

We nemen nog één extra dagje vakantie in Oostende. Om op te drogen, uit te rusten en een beetje te werken. Maar lokale haven-Wifi hapert dus de “floating office” moet helaas nog een dagje dicht. Dan maar luieren op dek, in de volle zon. En na een zalige maaltijd bij de Royal North Sea Yachtclub en een nieuwe lading “smokkelwaar” van de General Stores, zijn we klaar voor de thuisreis.

Ook die laatste tocht loopt vlot, voorspoedig en bijna helemaal droog. We halen makkelijk voor tienen de vestingbrug. En net ná de indrukwekkend bewolkte zonsondergang ligt het bootje weer, helemaal veilig, in haar eigen box. En wij kunnen de volgende ochtend bijna ongeschonden naar huis. Een absolute topvakantie!