s/y Lovefool.nl

Al een paar jaar laten we de boot in de winter lekker in het water liggen. IJs is niet erg, zolang er maar geen schotsen tegen de romp aan schuiven. In de lente of zomer gaat ze er dan even uit, voor de jaarlijkse onderwaterinspectie, nieuwe antifouling en een poetsbeurt.

Door het dikke ijs van afgelopen winter is, vooral op de waterlijn, de verse antifouling hard nodig. En doordat we nu meer op zout varen, maakt kalkaanslag die poets- en waxbeurt zeer dankbaar werk. Maar het puntje ‘inspectie’ is dit keer heel serieus:

Vochtplek

De schroefas is een punt van aandacht, dat wisten we al. Bij de uithouder blijkt de coating flink af te bladderen, en met wat krabben komt er vanzelf een vieze bruine vochtplek onder vandaan. Gelukkig is er geen structurele schade, maar de ‘huid’ moet hier wel even goed hersteld worden. Een klusje wat we graag even overlaten aan de professionals van de werf.

Anode

Het blijkt vaak voor te komen, maar suf is het wel: De anode die ik vorig jaar verving hangt hartstikke los om de schroefas. Ergens is dit wel een opluchting: dat irritant tikkende geluid komt dus gelukkig niet uit de keerkoppeling. De versleten boosdoener wordt verwijderd, z’n slijtplekken netjes herstelt en de vervanger goed aangedraaid. En voordat de boot erin gaat draai ik ‘m nog een keer aan. (En dan nóg een keer.)

Al met al staan we nu wat langer op de wal dan gepland. Gelukkig past dat prima in de plannen voor deze weekenden, met activiteiten op de wal en (andermans) wedstrijdboot. En vóór de vakantie is het bootje weer helemaal in orde.

Terwijl ik naar Monnickendam rijd, vertelt de weerman op de radio dat ik daar eigenlijk niet wil zijn: “Het is 3ºC, maar de gevoelstemperatuur is veel lager door een harde, schrale wind uit noordelijke richting.” Maar ik wil wél naar de haven, want die rotwinter moet maar eens over zijn. Vind ik.

Het is echt een rotwinter geweest, qua zeilen. Uiteraard was het voor een mooiweerzeiler niet te harden. Maar zelfs voor fanatieke wedstrijdzeilers was deze winter afzien. Wedstrijd na wedstrijd werd afgelast vanwege te harde wind en/of de gevaarlijk koude temperatuur.

Rosé

Vandaag heb ik definitief een punt achter de winter achter gezet: De boot is weer vaarklaar. In die koude, schrale wind is heb ik de tent van het dek gehaald. De motor is draait weer, de accu’s zijn opgeladen, de gasfles weer aangesloten en het grootzeil ligt weer “aangeslagen” op de giek. Met een beetje mazzel varen we volgende week naar de nieuwe ligplaats.

Zet de rosé maar in de koeling, de lente komt eraan!

De oplettende lezer heeft het al kunnen volgen: We maken aardig vaart richting het zuidwesten. Vrijdag overnachten we in de obscure maar verbazend prettige haven achter de NDSM-werven, waar een sympathieke Duitse havenmeester-anarchist ons gastvrij ontvangt. (Ik ken wel meer van dit soort functionarissen waarbij een hanekam ook prima zou staan.) Met onze verstekeling met fiets eten we een hapje in de IJkantine en gaan op tijd op bed, dat ons voor het laatst een slechte nacht bezorgt.

Zaterdag scheuren we op de motor het Noordzeekanaal af, want we hebben een afspraak: Bij de sluizen van IJmuiden worden we opgewacht door John van Joan’s schuimrubberbetaalbaar.nl. Hij laadt snel onze bestelling aan boord en we halen nog nét de sluis, waardoor we, ondanks het tij, nog lekker op tijd in Scheveningen kunnen aanleggen. En daar kunnen we voor het eerst genieten van onze aanwinst.

Rolls Royce

Twee weken geleden waren we bij Joan’s om even te kijken, te informeren en te proberen. We moeten echt iets beters aan boord en we willen advies iemand die er verstand van heeft, maar ons geen poot uitdraait. Een bootmatras moet goede steun en vering geven, ondanks een harde ondergrond. Hij moet tegen vocht kunnen. En hij moet mooi op maat gemaakt worden en vooral… Heel lekker slapen, ondanks de prijs. Joan’s heeft nogal wat keus en men voorziet ons geduldig van advies. Na een half uur proefliggen op verschillende (combinaties van) schuimlagen, zijn we eruit: Het wordt de Rolls Royce onder de matrassen, bestaande uit John’s nieuwste eigen brouwsel van schuimlagen. Niet de goedkoopste, maar wel het beste wat er te krijgen is.

Tijdens het proefliggen waren we direct verkocht. Ik begon spontaan te duimen, terwijl ik dat sinds m’n tweede niet meer doe. En afgelopen nacht sliepen we als roosjes! Nog sterker, op het moment van schrijven geniet de halve bemanning er weer van.

Maar waar laten we nu die oude matras? We kunnen ‘m hier toch niet zomaar op de oude stadskade achterlaten?! (Heeft de Petite Folie misschien nog een extra harde rotmatras nodig? ;-)