s/y Lovefool.nl

Het is donker en nevelig in Poole, om 05:00 lokale tijd. Een uurtje later is het iets minder donker maar erg nat en “knobbelig”. Met die paar lullige uurtjes slaap die we gehad hebben, vertrouw ik er eerlijk gezegd niet helemaal op dat we Guernsey gaan halen. Eerder dat we zullen uitwijken naar Cherbourg of Wight. Of hoogstens Alderney zullen halen.

Maar het waait goed, in elk geval: De oversteek lijkt, met de wind die iets westelijker dan zuidwest blijft, nét bezeild. Als die nevel optrekt en de golven niet vervelender worden, is er weinig meer wat er echt mis kan gaan.

Soms zit het mee

Op een bepaalt moment breekt zelfs de zon door. De wind houdt het grotendeels vol en de golven blijven rustig. En ons log, dat sinds Southampton verstopt leek te zijn, begint ineens weer te draaien en geeft bovendien een prima watersnelheid aan. Nog sterker, de GPS-positie op de iPad vertelt dat we flink vóór lopen op het tochtplan.

Rond vijf uur zijn we boven Alderney en zet de gekenterde stroom ons flink west. En tussen de Casquets ligt de stroomgolvige Straat van Ortac die we, een tikje overmoedig maar zonder echte problemen, ook maar afsnijden. Met tijdelijk zo’n zes à zeven knopen stroom op de kont zeilen we het laatste stuk, totdat we vlak voor St. Peter Port een gekke eilandwind opsteekt. We hebben het gehaald!

Kanaaleiland, baby!

De haven hier valt grotendeels droog. Er zijn een paar steigers, een pier voor de ferry en een drietal havens waarbinnen de boten door middel van een flinke drempel drijvend gehouden worden. De behulpzame havendienst helpt ons eerst naar de juiste wachtsteiger en vervolgens, als het water een uurtje later hoog genoeg is om over de drempel te varen, naar een plekje in de Victoria Marina op Guernsey.

Daar liggen we dan, aan ons eerste kanaaleiland, op eigen kiel. Da’s een flinke mijlpaal waar we toch al een jaartje of drie naartoe “werken”. En nu? Eerst maar eens genieten van het subtropische klimaat (nog niet echt gemerkt), de eilandsfeer, het lekkere eten, het shopping-paradijs en al het andere moois dat Guernsey schijnt te bieden. Meteen even een bankrekening openen?

Cowes is geweldig. Dat wisten we vorig jaar al, direct bij aankomst. Dit jaar is het helemaal gezellig, door het treffen van twee bevriende boten uit Hellevoetsluis: de Seven waarop ik een paar keer meezeilde in wedstrijden, en de Marea Alta die we vorig jaar ontmoetten. Hun voorspoedige aankomst op Wight is reden voor de nodige boordborrels en mede dankzij die borrels een extra brakdagje in het Mekka van de wedstrijdzeilerij.

Op 1 augustus begint Cowes Week. De voorbereidingen zijn in volle gang en er is al een hoop mooi botenspul aanwezig, waaronder twee enorme America’s Cuppers. Overal worden feesttenten opgebouwd en het is een komen en gaan van wedstrijdboten en -bemanning. Dit is Het Leven.

Sssh… Sssha…

Met drie boten vertrekken we dinsdag naar Southampton (het Mekka van de botenbouw?). In de Ocean Village Marina liggen schitterende megajachten maar verder is er niet veel te doen. Het “dorp” is een flink eindje sjokken maar dat blijkt de moeite waard: Het is blijkt een flinke stad met in de enorme West Quay Mall een officiële Apple store. En daar ligt natuurlijk een hele rij nieuwe iPhones om aan te raken. Mooi spul. (Zegt mijn 3Gs al “plons”?)

Op woensdag doen we nog vlug een bezoekje aan de Shamrock Quay marina. Die dankt z’n naam aan de legendarische J-klasser Shamrock V. Die is er namelijk ooit gebouwd, jaren geleden en dus ruim voordat we ‘m in de haven van het Griekse eiland Ios mochten, eh… bewonderden. Van die oude scheepswerf is er weinig meer terug te vinden maar in het knusse haventje is een flinke chandler en genoeg andere shopjes. We gooien snel weer los en zeilen weer terug de Solent op.

Koel

De opening naar de Solent vanuit Southampton is berucht. Dit stukje vaarwater is namelijk nogal druk. Daaraan worden we bruut herinnerd als bij het begin van het smalle kanaal een olieschip ons aan stuurboord voorbij vaart en een highspeed- en gewone ferry ons tegemoet komen terwijl een binnenkomende mega-tanker met twee begeleidende sleepboten alle ruimte in de krappe vaargeul opeist. Dan is het ineens spitsuur, waarbij de wind plotseling doorramt naar 35+ knopen. Don’t panic, zegt de Reeds dan. Of was dat nou een andere gids?

We houden het hoofd koel en de oude genoa gelukkig nog nét heel. Op het grootzeil en de motor hebben we nog maar een klein stukje te doen, weliswaar tegen wind en stroom, naar Beaulieu River. Daar vinden we snel beschutting en bovendien verder de rivier op, een prachtige rustieke ligplaats. Er is niet veel te doen en dat was ook het plan. Helaas is de geplande BBQ niet toegestaan en is de avond er eigenlijk ook te koel voor, maar de gezamenlijke boordmaaltijd smaakt er niet minder om.

Vervolg

De donderdag verlaten we, nog steeds met drie boten, aan de westkant de Solent. De vervolgplannen zijn nog zo onduidelijk als de weerberichten. Bovendien hebben we allemaal verschillende deadlines. Misschien varen we vanaf Poole naar Guernsey, misschien eerst nog naar Weymouth of terug richting huis, via Cherbourg. In elk geval besluit iedereen uiteindelijk om een dagje in Poole te blijven chillen. En gaan wij tweetjes morgen proberen het Kanaaleiland Guernsey te halen. Maar ja, je weet nooit hoe de wind… inderdaad, het waait. Volgens de laatste voorspelling in elk geval niet te hard.

Het werd een dagje rust in Brighton, gisteren. Ik werk nog wat aan een projectje, op de floating office. En Chrisje doet vooral even haar best om van een lelijk blafhoestje af te komen. We genieten van de fijne douches in de Premier Marina, chillen wat in de Yacht Club en eten lekker Engels in The West Quay, waar we bovendien lang natafelen met gratis WiFi op de iPad en iPhones.

Vandaag varen we richting Solent. ‘t Waait niet zo veel, vooral op de neus. Dus het motortje doe het meeste werk terwijl de koeling z’n best doet om de Oostendse Jupiler koud te houden. De volgende haven wordt waarschijnlijk Portsmouth, maar dat zou ook zomaar nog kunnen veranderen. En morgen zeker Cowes, waar we een stel bevriende zeilers hopen te treffen. (Dan zal die Jup wel op komen, vrees ik.)