Wight by bus

Cowes is fijn. Heel fijn. Maar je kunt er niet eeuwig blijven, als je tenminste ook nog andere aardige (haven)plaatsjes wilt zien.

Zo’n heel aardig havenplaatsje op Wight is Yarmouth. Je kunt er prima eten, lekker rondsjokken en fijn over de Solent staren. Vanuit Yarmouth kunnen we bovendien makkelijk vertrekken om, langs de Needles, het Kanaal over te steken. Of we kunnen er een dagje blijven liggen, als dat voorspelde frontje inderdaad langstrekt. Want wij gaan dus niet oversteken tegen een dikke zuid-zuidwester in. Wij zijn Malle Pietje niet!

Ja, dikke zuid-zuidwester!

Om 6:00 zou onze buurman gaan vertrekken. En ondanks de regen die al uren op dek plenst, doet hij dat inderdaad. Dus maken we netjes even ruimte voor hem, checken snel het weerbericht, gaan snel weer langszij… en weer in ons bedje liggen. Totdat enkele uren later de volgende buurman ook wil afvaren en we een box opzoeken.

Dit is geen dag om te varen, zeker niet als dat tegen alles in moet. Dit is er eentje om uit te slapen tot het iets opklaart. Om dan even een koninklijk ontbijtje te doen en om vervolgens in de bus te stappen.

Bustocht

We doen een rondtocht over Wight. Dit keer niet naar de Needles, maar helemaal naar Bembridge en Ryde, aan de oostkant van dit mooie eiland. Met een paar keer overstappen slaan we daar rustig de hele middag aan stuk, zodat we keurig rond winkelsluitings- c.q. borreltijd in Ryde aankomen.

Ryde blijkt een geinig plaatsje waar de Wightlink veerboot en de kleine hovercrafts vanuit Portsmouth op aan-en-af varen. Normaliter – en dan vast voornamelijk in het weekend – zal er behoorlijk wat te doen zijn. Je kunt er zeker leuk borrelen en erg lekker eten. Voor dat laatste is The Ryde Tandoori een aanrader, waarbij de Roghan curries goed te doen zijn als je ze niet too bloody hot lust. En je niet de hele volgende dag bent aangewezen bent op een bewegend, plastic boordtoiletje.

Bloody hot was het de hele dag niet. Maar het was wel een prima dag om niet over te steken. Dat komt morgen wel.

Dieseltransfusie in Cowes

Onderweg naar Brighton viel de laatste uurtjes de wind weg. En tijdens dat laatste stukje hield de motor zich een paar keer voorzichtig in. Sinds vorig jaar weten we goed dat dit “serieuze poep” is: er kan water en smurrie in de diesel zitten. En geen van beide is goed.

Zwarte smurrie

In Brighton check ik samen met Ard van de Ace de beide filters. Er zit vocht in de diesel. En het eerste filter blijkt inderdaad smurrie te bevatten: het vieze zwarte slijm van bacteriën die leven – hoe ongelooflijk ook – in de diesel. We vervangen het filter in de hoop dat het nog een restje van vorig jaar is. Maar helaas.

Wanneer Chrisje en ik maandag Cowes aanlopen, weigert de motor botweg om te starten. En de oorzaak is duidelijk: Het kommetje van de waterscheiding ziet wederom troebel, ‘t is wéér mis met de diesel.

Poging twee

Voordat we ons door de Harbour Master naar binnen laten slepen, doen we eerst zelf een poging: Terwijl Chrisje ons heen-en-weer zeilt over de Solent, vervang ik het filter (opnieuw) en ontlucht ik de motor. Vlakbij de haveningang proberen we te starten. En wat denk je? Hij doet het!

Als de sodemieter laten we het grootzeil zakken en draaien de eerste jachthaven in. En vóór we goed en wel vastliggen zet ik de motor weer uit, om te voorkomen dat er nog meer smurrie of water door het systeem gaat.

Nietsvermoedend

Zo’n 10 minuten later loopt een nietsvermoedende man over de steiger, in een overall van Volvo Penta. Zo’n monteur is natuurlijk snel getackeld en de afspraak voor de volgende morgen makkelijk gemaakt:

RHP MarineOm 9:00 uur slepen ze ons naar de werksteiger van RHP Marine, iets verderop aan de rivier Medina. Daar wordt de dieseltank geleegd en schoongemaakt. De filters en de waterscheiding worden vervangen, de ring van de tankdop wordt vernieuwd, de diesel ververst en het vertrouwen in de motor grotendeels hersteld. Het is ongeveer 13:00 uur en we kunnen door naar Yarmouth.

Zonnetje

Ze lijkt weer te lopen als een zonnetje, maar voor de zekerheid vaar ik even een stukje de Medina op. Da’s sowieso lekker bootjes kijken, want het ligt vol met Swans en ander moois. (Doekje?) Even lijkt het onze verbeelding maar al snel kunnen we er niet meer omheen: de toeren vallen telkens terug, er is nog iets mis. Terug naar RHP Marine.

Inmiddels is het 15:00 uur geweest en Chrisje heeft de beurt om even ‘t durp in te sjokken. Het probleem met de motor is gevonden in de aansluiting van de leidingen op de tank. En er ligt een plasje diesel in de bilge. Maar het komt goed.

Vakantie

Ik zit in korte broek op dek. Het zonnetje schijnt en er komen continu mooie bootjes langsvaren. Ik klaag niet: We hebben alle tijd en enorm vakantie!

Inmiddels is het 16:00 uur. De motor is helemaal oké, de bilge is schoon, Chrisje is uitgeshopt. En we blijven nog een nachtje in Cowes. Vakantie dus.

Ontmoetingen in Brighton

Lovefool en Ace langszijIn Brighton treffen we de Ace opnieuw, nadat ze ons op de nieuwe gennaker snoeihard voorbij voeren bij het oversteken van het Kanaal. Maar ook ontmoet ik de schipper van de wedstrijdboot aan de andere kant van de steiger. Dit blijkt de oprichter van ClubRacer.be, de illustere Ice die ons vrij lang volgt en al eens reageerde in 2005.

Wat leuk om hem eens de hand te schudden! Ice blijkt een sympathieke Vlaming van de extraverte soort, ook IRL een gedreven vent vol zeilverhalen. Hij is met passie betrokken bij alle aspecten van de wedstrijdzeilerij: op zee, aan wal én online. En dat uit zich in goede zeilresultaten, mooie handel & klusprojecten, en controversiële onthullingen (linkjes volgen) over de wereld achter de schermen van de wedstrijdorganisaties.

In Brighton wordt ik op de steiger ook spontaan begroet door een andere lezer van dit weblog. Hans, schipper van de Blue Peter uit Breda moedigt me aan om vooral weer meer te schrijven. Waarvoor dank, het werkt!

Fijn smullen

Een nóg fijnere ontmoeting is die met Dessy, onze Grieks/Amerikaanse vriendin en oud-collega uit Athene, tegenwoordig wonend in hartje Londen. We treffen haar in Brighton, hoe gepast, op de beroemde pier. Ze houdt ons zondag gezelschap onderweg naar Portsmouth en trakteert ons daar bovendien op een fantastische diner. Het is fijn smullen bij Loch Fyne, een Schotse keten van mooie restaurants die heerlijke, duurzame vis en schaaldieren serveren. Ik kan ze absoluut aanraden!