“Men in a ship are always looking up, and men ashore are usually looking down.”

John Masefield (1878 — 1967), author of Box Of Delights and Salt-Water Poems and Ballads

Antisliplappendeken

Ik moest wel even terugrekenen, om te bedenken wanneer we de antislip op dek voor het laatst hadden bijgewerkt. Daar is zo’n digitaal logboek heel handig voor: even zoeken, et voilà: november 2004 dus. Het zag er inmiddels ook écht niet meer uit. Boven die stralend nieuwgelakte romp hoort geen verbleekte, versleten grijze lappendeken. Maar de houvast die de antisliplaag moest bieden is doorslaggevend. We werden afgelopen jaar soms een beetje bang om overboord te glijden.

Voor onze nieuwe kleine boordgenoot was het gladdere dek ook niet fijn: hondepootjes bieden blijkbaar nóg minder houvast dan mijn afgeragde wedstrijdlaarzen. En wat heb je aan zo’n dekteckel als je d’r niet eens naar voren kunt sturen om de genua te broeken?

Voor geïnteresseerden: We gebruikten Interdeck 289, van International.

Merk je nog problemen met de site, laat het me vooral even weten.

Nou, de afgelopen weken is er een boel gebeurd: De boot is uit het water gehaald, de romp is hersteld en helemaal opnieuw gelakt (en verschrikkelijk mooi geworden!). Er we hebben een zompige plek in het dek gevonden, in de balsa-tussenlaag. Die plek is van boven weer hersteld en van onderen opengemaakt en leeggehaald. Daar zijn we helaas nog niet klaar mee.

De boot ligt inmiddels weer in het water en ons nieuwe matroosje heeft haar eerste korte tochtje gemaakt. En nu liggen we op onze beschutte ligplaats in de nieuwe Kanaalhaven. We zijn bijna klaar voor de winter, waarin we hopelijk nog wat klusjes kunnen doen.

En tot slot: we hebben een nieuw naamlogo… een nieuwe ‘branding’ voor de boot en dus binnenkort ook voor dit weblog. Ook een mooie winterklus, dacht ik.

Update, 16:59 uur

Da’s schrikken: een klus waartegen ik al een jaar of vier aanhik is in een middagje geklaard. Er is een nieuw thema voor de site. Vanaf nu ‘Live’ maar nog niet helemaal af, natuurlijk. Nooit eigenlijk.

Update, 13/12

Helaas is het nieuwe thema verdwenen: Een update van het basisthema verwijderde de vermaatwerkte versie ervan. En stom genoeg heb ik geen enkele backup van het thema.

Update, 14/12

Maar natúúrlijk maken ze bij Campai wél goede backups. En helpen ze me ook om ‘m snel terug te krijgen. Bovendien ga ik met ze aan de slag om de host flink te upgraden. Tnx, Campai!

Doordat we een paar extra slagen moeten maken krijgen we op het laatst weer de stroom tegen. En natuurlijk gaat bij aankomst het havenlicht op rood: eerst die paar werkschepen de haven uit, dan pas mogen wij erin. Dus stuiteren we buiten de pieren nog een half uurtje rond. Altijd fijn.

Het is desondanks een mooie tocht, met best veel zon, een boel vrachtverkeer in de ‘shipping lane’, een rustige start na vertrek op een prima tijdstip, en hard zeilen aan het eind. En vóór het donker en de regen in de haven. Niks mis mee.

Gaies

In Ramsgate kwamen we ze al tegen: Ank en Keimpe, van de Gaia. We ontmoetten hen ooit op Barbados. En later voor Duinkerke zeilden we elkaar tegemoet en voorbij. Ook zij zijn nu op de terugweg van vakantie en in Oostende gaan we samen gezellig aan de borrel en de mossels. Hun gezelschap is genieten, met hun mooie reisverhalen én -plannen. Het is echt jammer dat ze zover weg wonen en dat we elkaar niet vaker troffen toen wij nog op het IJsselmeer rondzeilden.

We vertrekken in het donker met de volle maan in de rug. Een zacht, ruim windje helpt ons op gang en als we bij Cap Griz-Nez het kanaal oversteken trekt -ie lekker door. Rond 18:00 uur komen we aan in Ramsgate, na een hele mooie en lekkere zeiltocht. Het is nu bovendien weer een uur vroeger, dus (lokale) borreltijd. We drinken een “traditionele” pint bij de zeer traditionele Royal Temple Yacht Club, op het terras met het schitterende havenzicht. En daarna gaan we lekker smullen bij de Thai.

Omdat we in Dives alleen rond hoog water kunnen vertrekken, is de aankomst in Fécamp lastig te timen. En de haveningang is er berucht om z’n ondieptes. We hebben er misschien geluk gehad: lager dan dit heb ik het water hier nog nooit zien staan. Maar we varen zó naar een mooie dubbele box, waar de Marea Alta even later naast ons aanlegt.

De volgende ochtend scheiden onze wegen, voorlopig: Wij willen naar Dieppe terwijl de Marea Alta doorvaart naar Boulogne. Na ons wat verlate vertrek twijfelen nog even: oversteken naar Eastbourne lijkt met de huidige wind een fijne optie. Maar de verse voorspelling die we voor de kust nog even ophalen geeft voor de middag zwaar weer aan de overkant; we blijven aan Franse zijde.

IJs!

In Dieppe spreken we af met een ander leuk bootstel, dat we kennen uit Utrecht: Jan Rudolf en Bettina zijn hier echter niet op hun zelf-herbouwde Standfast 30, maar met de auto uit Rouen. Vorig jaar zijn ze daar naartoe vertrokken om een eigen ijssalon te openen. Een gedurfde onderneming die zomaar in een bekend TV-format had gepast. Maar inmiddels runnen ze gewoon wél die ijssalon c.q. lunchroom!

Voor ons was het even wat te ver varen, maar we adviseren natuurlijk iedereen die dit gebied bezoekt om bij ze langs te rijden en hun ambachtelijke ijs te proeven: Le Brise-Glace, Rue Saint-Sever, 76100 Rouen.

De relatief nieuwe nederzetting Dives doet wat denken aan Gruissan (bij Narbonne, waar ons bootje oorspronkelijk vandaan komt) of Eastbourne: een verse, flinke jachthaven waar omheen een hele bos vakantiewoningen is gepland. Best netjes, niet erg authentiek. En er zijn wel enkele voorzieningen, maar het stadje is een flink eind weg.

Bruisen doet het is de haven zeker niet, al doen ze wel hun best: Het kleine maritieme festival dat de dag na ons bezoek moet plaatsvinden was vast een enorm succes. (Als het niet zo was verregend.)

Houlgate

Na een kleine kustwandeling richting het oosten vind je het dorp Houlgate. Dat bruist een beetje meer, met een groot strand met een nogal lege boulevard, een casino aan dat strand en een boel barretjes en eettentjes in de straat erachter. Voor wie hier ooit verzeild (of verauto’d) raakt: Het grappige hotel/restaurantje Hostellerie Normande is een aanrader. Helemaal als het wél een zwoele avond is, want ze hebben ook een mooi terras.

Droogvallen

Dives is een haven met een aanloop die, net bij als St. Vaast en Deauville, volledig droogvalt. De haven zelf houdt z’n diepte met een sluis, die enkele uren rond hoog water openstaat. Belangrijk dus om je aankomst goed te timen, evenals je afvaart. Onze volgende haven staat er ook om bekend dat je goed op het tij wilt letten: Bij écht laag water kon het wel eens te ondiep worden. Dus kun je wel raden op welk moment wij daar aankomen.

Charmante stadjes

De volgende dag varen we helemaal naar Trouville. Of eigenlijk, we blijven gewoon nog een dagje liggen om ook het oostelijke van deze twee aangrenzende badplaatsen te verkennen.

Trouville is net zo charmant maar iets minder chique. Je ziet er minder kakwijven (femmes de merde?) en dure voitures dan in Deauville. Het centrum zit vol met gezellige restaurants, een grote vismarkt en een lange, ietsje vervallen boulevard. Allemaal iets meer “accessible”, zou je kunnen zeggen.

Toilet is ook een Frans woord

In de morgen worden er bovendien nog bootschappen gedaan in Deauville Marina: Ons relatief nieuwe Jabsco toiletpompje heeft het na al die tijd toch begeven. Er zullen wel enkele rubbers vervangen moeten worden, dus ik koop noodgedwongen een complete set met revisie-onderdelen à € 55. Waar ik verwachtte maar enkele te vervangen, vernieuw ik uiteindelijk bijna alle onderdelen voordat het rotding weer goed werkt. In plaats van een half uurtje werk ben ik bijna twee uur met het hele pompsysteem aan het prutsen. Een behoorlijk merde-klusje, maar wel dankbaar.

Eigenlijk gaat het te snel, want binnen een paar uurtjes varen we het charmante Deauville binnen. Of het charmante Trouville, daar wil ik vanaf zijn. Nog een uurtje of anderhalf later vaart ook een oude bekende en inmiddels goede vriend (en vriendin) binnen: de Marea Alta legt aan op het plekje dat we achter ons hebben vrijgehouden.

Met Jeroen & Annemarie (en wat later ook André & Ed van de Bink) borrelen we achter de comfortabele buiskap die we eigenlijk niet eerder op deze boot gezien hebben. We smeden de vaarplannen voor de komende dagen, die de komende dagen ook nog wel flink zullen veranderen. Het wordt laat maar dat geeft niet want we blijven nog een dagje. Gezelligheid!

Op maandag vertrekken we met nog steeds een dikke 5 Beafort in de rug naar Ouistreham. Dat plaatsje is in alle omstandigheden goed aan te lopen, al schijnt het volgens de pilot niet veel bijzonders te zijn. En achteraf gezien is dat een understatement.

Douches froides

Na een belachelijk lange wachttijd voor de sluis, die natuurlijk niet volgens de boekjes draait, komen we terecht in een van de meest desolate jachthavens die ik ooit gezien heb. Flevo Marina, Almere Muiderzand en de Grand Large in Duinkerken zijn er niets bij. Het lelijke dorpje dient als doorgangsstation voor de reizigers van de veerboot naar Portsmouth. Gelukkig ligt het op minimaal twintig minuten lopen. Het strand ligt op nog wat meer afstand van de haven, en voor die paar aftandse watersportwinkels moet je een half uur de andere kant op.

Ookal biedt deze Franse haven natuurlijk geen fatsoenlijk draadloos internet, het personeel in de haven leek in eerste instantie aardig en de sanitaire voorzieningen ook. Totdat de douches het ‘s morgens begeven en we het zonder warm water moeten stellen. Dan mag je wachten tot het probleem misschien morgen opgelost is of – ook letterlijk – genieten van een koude douche.

Non

Die duurbetaalde douchemunten kun je uiteraard niet ruilen. Non monsieur, bien sûr “pas de changer”. Nu spreekt men ineens helemaal geen Engels meer en mag je het doen met de kansloze mededeling dat deze muntjes ook in nabije marina’s bruikbaar zijn. So fucking what!

Fijn, die Franse gastvrijheid. Gelukkig vertrekken we hier vanmiddag en ontmoeten we een paar fijne vrienden in de volgende haven. Mag ik daarna alsjeblieft terug naar Engeland?

De Quinta ligt er ook weer en we worden even later door Rudi en Marja uitgenodigd voor een klein hapje in l’Equipage, het restaurantje bij de jachtclub. Daar zeggen we geen nee tegen, want we weten het nog goed: Ze hebben daar gratis internet én heerlijke oesters, afkomstig uit St. Vaast. Die waren vorig jaar zó lekker dat we de dag erop doorgevaren zijn naar dit kleine vissersplaatsje om de hoek van Cherbourg.

Je kunt nu wel raden wat onze huidige bestemming is.

Met 3-4 knopen tijstroom in de rug schuiven we in druilerig regen onder grijze luchten langs de (schijnbaar) kleurloze kust. Op de motor, met de stuurautomaat aan. Vorig jaar zag dit er stukken mooier uit. Bovendien konden we hier toen een mooi stuk zeilen. Boeien: vanavond eten we wéér van die lekkere oesters. In St. Vaast!